Star-Drops.Info ♥

Ayoko Na.

Semi-Tagalog post ahead. Sorry.

Nakakainis. Ang sakit sakit na. Ayoko na mabuhay sa loob ng pamamahay na ‘toh. Buong buhay ko wala akong ninais kundi mapansin ng pamilya ko lahat ng mga pagsisikap ko sa buhay ko. Pero sawang sawa na ‘ko. Pagod na pagod na ‘ko. Minsan ginusto ko nalang lumayas kaysa tumira sa pamamahay na toh. Mas gusto ko nalang mag-isa kaysa masaktan ako.

Ilang taon na ‘kong nagtitiis. Ilang taon na ‘kong umiiyak mag-isa. Ilang taon ‘kong kinikimkim lahat. Bakit ganon? Mas napapansin nalang nila ‘yung mga pagkakamali ko kaysa sa mga pag-pupursige ko? Wala na ba talaga akong nagawang tama?

Porket sabihin ko lang nararamdaman ko, bastos na ‘ko. Sabihin ko lang opinyon ko, singit na. Porket gusto ko lang maging masaya at magmahal ng taong mahal ko, mali na.

Come to think of it, kahit kailan hindi nila napapansin mga achievements ko. After kong magpaka-hirap gumawa ng group projects, nag-dedefend ng investigatory project after school, nag-papractice para sa performance sa foundation day ng school, at gagabihin ako ng uwi, pagagalitan pa ‘ko. And after all my high marks in school, I never heard a “congratulations” or “good job” man lang.

I never felt that I was loved by them. Sobra man para sabihin, but it’s what I feel. Gosh. I’m so teary eyed now, I can’t even bear to finish this post.. :’(